Het overkomt veel mensen: enthousiast met het goede voornemen te beginnen: afvallen. Soms omdat men het zelf wil, soms zijn er medische redenen.

In het laatste geval kan afvallen wel eens problemen opleveren omdat medicatie het verliezen van gewicht in de weg staat, of omdat het lichaam om andere redenen slecht reageert op een veranderd dieet. Arts en voedingsdeskundigen hebben hier beiden een taak om na te gaan hoe ze gewichtsverlies dan wel kunnen bewerkstelligen.

Wil men zelf afvallen om cosmetische redenen of het verbeteren van het uithoudingsvermogen bijvoorbeeld, dan verloopt dat niet voor iedereen succesvol.

Mogelijke belemmeringen om af te vallen

Je hoort het vaak: “Ik heb van alles geprobeerd, maar het lukt me gewoon niet!” Vaak is dit te wijten aan een gebrek aan discipline. Als persoonlijke coach kijk ik naar de achterliggende reden van het gemis aan discipline. Dit kan verschillende oorzaken hebben.

-         Dit kunnen bijvoorbeeld relatieproblemen zijn, gezinsproblematiek of zieken in de naaste omgeving. Als deze problemen veel energie opslokken, dan is er meestal geen energie meer over om te besteden aan een evenwichtige voeding. Men moet dan op meerdere fronten tegelijk met ‘vervelende, energie opslorpende’ activiteiten bezig zijn, waardoor de prioriteiten snel verschoven worden naar het omgevingsprobleem. Het is vaak lastig om op meerdere problemen tegelijk te focussen en in veel gevallen wordt het dieet opgeschort.

-         Wat de (naaste) omgeving vindt van het afvallen, kan ook van grote invloed zijn op het succesvol verlopen van het dieet.  Veelgehoorde opmerkingen zijn bijvoorbeeld:

‘Je bent toch al aan de man?’

‘Dikke mensen zijn vrolijker’

‘Tegenwoordig hebben ze toch heel leuke kleding voor grote maten?’

‘Mannen vallen nu eenmaal op zwaardere vrouwen.’

Deze opmerkingen worden gemaakt door mensen die of zelf angst hebben om op dieet te moeten, of gewoon slank zijn en geen idee hebben met welke frustraties iemand kan rondlopen over het persoonlijke gewicht.

-         Ook kan er sprake zijn van vastgeroeste overtuigingen die eens nader aan de realiteit moeten worden blootgesteld. Bijvoorbeeld:

‘Ik kan gewoon niet minder eten, anders val ik flauw’

‘Ik moet zoveel boterhammen eten wil mijn honger weg zijn’

‘Ik kan rustig zoveel alcohol blijven drinken, daar word ik niet zwaarder van’

Als coach ben ik geïnteresseerd in waar deze overtuigingen vandaan komen, of ze wel waar zijn, en zo niet, hoe ze dan in een effectieve overtuiging omgezet kunnen worden.

Gewichtsbeheersingscoach

Waar de voedingsdeskundige/diëtist zich bezighoudt met het bewust maken van effectieve en ineffectieve voedingsstoffen in een dieet, houdt de coach zich bezig met de emotionele belemmeringen om het tot een succes te maken.

Voor velen is voedsel namelijk emotie. Zit je niet lekker in je vel, trek maar een zak chips open. Heb je liefdesverdriet, ruk een doos bonbons aan, etcetera. Zolang de onderliggende oorzaken niet worden opgelost, blijft men de hunkering houden naar ‘comfort food’.

Allereerst maakt de coach een inventarisatie van de problematiek. In gesprekken zal het duidelijk worden waar de cliënt tegenaan loopt, welke storingen er in het dagelijks leven optreden, waardoor men moeite heeft met het volgen van een dieet.

Het zal duidelijk worden welk doel de cliënt zichzelf wil stellen, wat de allerbelangrijkste waarden zijn die aan het afvallen ten grondslag liggen, en welke gedachten of gedragingen het diëten belemmeren.

De coach zal de cliënt proberen te activeren om achterliggende problematiek aan te pakken, op de manier die het beste bij de cliënt past.

Resultaat

Als de onderliggende problematiek is aangepakt en de cliënt heeft geleerd hoe hij /zij zelf een oplossing kan bewerkstelligen, dan is de weg vrij om het dieet te laten slagen. Men is gemotiveerd geraakt, heeft vertrouwen in zichzelf gekregen en weet dat verandering mogelijk is. Ineens lijkt het voor velen een fluitje van een cent om de kilo’s eraf te laten vliegen!

Veel gehoorde opmerkingen na het behalen van het gewenste resultaat:

-         â€œIk had het veel eerder moeten doen”

-         â€œNu snap ik waarom het eerder niet lukte”

-         â€œIk voel me zoveel beter”

-         â€œNu ik weet dat ik dit kan, kan ik alles aan”

-         â€œIk heb veel meer zelfvertrouwen gekregen”

-         â€œIk ben mezelf weer geworden”

Twijfel niet om extra hulp in te roepen als het afvallen niet lukt. Het is een investering die later veel rendement oplevert!

www.vaal-counselling.nl

www.singelzorg.nl

En dan is het zover. Een nieuw jaar is in aantocht. Sommigen van ons stomen gewoon door het nieuwe jaar in, anderen staan even stil en kijken terug. Op de tv blikken we terug op 2009, wat is er gebeurd, wat ging er niet door, wat wel, hoe was het met de economie, wat is in, wat is uit, en ga zo maar door.

Heeft u wel eens gedacht om een dergelijk overzicht voor u zelf te maken? Terugblikken naar het verleden kan heel zinvol zijn. U krijgt nog even scherp op uw netvlies wat er verkeerd ging, maar vooral ook wat er goed ging. U kunt de balans op maken en lering trekken uit het verleden om goed beslagen ten ijs te komen voor nieuwe keuzes waar u voor komt te staan in 2010, of misschien wel in 2011.

- Wat had u zich voorgenomen voor 2009?

- Wat waren uw verwachtingen voor het afgelopen jaar?

- Welke verwachtingen zijn uitgekomen, en welke niet?

- Wat waren de leuke dingen, wat waren de minder leuke dingen?

- Heeft u iets gedaan dit jaar wat u nooit eerder deed?

- Waar heeft u van genoten?

- Wat is u meegevallen van uzelf, en waarin viel u uzelf tegen?

Bij het terugblikken is het van belang om goed te kijken naar het behaalde, of juist niet behaalde resultaat. Het is niet altijd eenvoudig om zelf te bedenken waar het mis ging. Velen van ons hebben de neiging om de controle buiten ons zelf te leggen, ‘ik kon er niets aan doen’, te blijven zeggen, en het daarbij te laten.

Inzicht in uw eigen handelen, waarom u uw doelstelling niet heeft behaald, is essentieel. Durft u voor u zelf toe te geven dat het wellicht gemakzucht was, dat u toch wel erg snel beren op de weg zet of dat u maar blijft nadenken en maar niet tot actie komt?

U neemt zelf de verantwoordelijkheid voor de mislukking en probeert het opnieuw:

* Het eerste belangrijke punt is dan: heeft u uw doelstellingen wel specifiek genoeg geformuleerd in positieve zin? Zeggen dat je bijvoorbeeld niet meer lui wilt zijn in 2010 is een negatief geformuleerd doel. Beter zou zijn om te zeggen: ik ga actief de zaken aanpakken in 2010. ‘De zaken’ is nog niet specifiek genoeg, dus bedenk welke zaken u exact aan wil pakken. Sporten? Meer studeren? Contact opnemen met een oude vriend?

*. Daarna gaat u gedetailleerd plannen maken hoe u van plan bent uw doelen te gaan behalen. U stelt vast welke stappen u moet ondernemen. Bijvoorbeeld, in januari lid worden van de sportschool, een gedetailleerd weekprogramma voor uw studie maken, of het op een bepaalde dag gaan bellen van uw oude vriend en dit in de agenda zetten.

Let wel:

* Het meest belangrijke is dat het realistisch moet zijn. Uw acties moeten kleine stapjes zijn, die makkelijk te doen zijn. Als u hier zelf niet uit komt, schroom dan niet om hulp van buitenaf te vragen. Dat kan een partner zijn, een vriend of vriendin, of een coach.

* Het motiveert enorm als u kunt afvinken wat u heeft ondernomen. Heeft u uw acties bijvoorbeeld in een schema gezet, geef er een krul doorheen als het gedaan is. Dat geeft een goed gevoel en zet aan om door te gaan.

Heeft u geen idee welk voornemen u zou moeten doen? Bedenk dan eens, heeft u alles er vorig jaar uitgehaald wat er in zat? Als het antwoord ‘nee’ is, dan is dat al een goed begin.

Wat gaat u niet meer door de vingers laten glippen?

Daar sta je dan. Je wilt verhuizen, maar aan de andere kant is de huidige plek zo fijn. Je hebt een fantastische nieuwe baan aangeboden gekregen, maar de huidige werkplek inclusief collega’s is wel erg leuk. Je staat op het punt om je partner ten huwelijk te vragen, maar daar is ineens de vriendin van een vriendin waar je wel heel erg goed mee overweg kunt.

Help! Het ene loslaten voelt niet goed, maar de andere kant trekt wel erg hard.

Welke stappen kun je nemen:

Stap 1:

Bekijk de eerste situatie. Welke voordelen, of winst, ga je behalen uit deze situatie als je je er helemaal op toelegt? Schrijf ze op.

Stap 2:

Hetzelfde als stap 1, maar nu met de tweede situatie.

Stap 3:

Maak een complete schets van de eerste situatie en zet het op papier. Teken het, of schrijf het uit. Hoe ziet het beeld eruit, jouw leven, als je voor de eerste optie kiest. Wat doe je? Hoe doe je het? Wat gebeurt er met je als je hiervoor kiest.

Stap 4:

Hetzelfde als stap 3, maar nu weer met de tweede situatie.

Stap 5:

Heb je het beeld helder gekregen over de eerste optie, probeer dan eens te bepalen wat de belangrijkste waarde voor je is die erin verborgen zit. Is het veiligheid, zelfstandigheid, gezelligheid, controle, ambitie, avontuur, saamhorigheid (etc)? Welke allerbelangrijkste waarde zit er voor je in?

Stap 6:

Hetzelfde als stap 5, voor de tweede optie.

Stap 7:

Vergelijk de waarden die er uit zijn gekomen. Welke is het belangrijkst voor je of weegt het zwaarst? Is er een mogelijkheid dat ze gecombineerd worden?

Stap 8:

Bekijk je huidige situatie opnieuw, en probeer de beide opties eens te combineren.

Als je vastloopt in je gedachten dan kan het handig zijn er met iemand anders over te praten. Het liefst iemand die je niet zo goed kent, om het gevaar van ‘meepraten’ of ‘eigen belang’ uit te sluiten.

Ben je bang de verkeerde keuze te maken? Bedenk dan dat dit geen ramp hoeft te zijn. Er zitten namelijk ook voordelen aan een verkeerde keuze: je hebt een belangrijke les over jezelf geleerd. Bijvoorbeeld welke persoonlijke waarde voor jou het allerbelangrijkste is, en waar je de volgende periode van je leven aan wilt werken om die terug te krijgen. Ook heb je ervaren wat het is om te veranderen. Je wereldbeeld is groter geworden. Je bent een ervaring rijker. Heel veel mensen blijven zitten waar ze zitten en leven in een kleine wereld. Jij bent er uit gestapt. Het beviel misschien niet, maar wat je WEL wilt is nu duidelijk geworden.

Zoals de wijze Yoda (Star Wars) zou zeggen: “Do or not do. There is no try.”

Françoise Vaal

Vaal Counselling – Praktijk voor persoonlijke coaching en relatietherapie -

Ondanks de economische crisis kunnen we nog altijd zeggen dat we het erg goed hebben in vergelijking tot andere landen. De schappen in de winkels liggen nog altijd vol en we hebben keuzes te over.

Voor sommige mensen ligt daar nu juist het probleem: te moeten kiezen. Ze staan continu voor het dilemma: als ik dit kies, dan heb ik misschien spijt dat ik het andere niet gekozen heb, en andersom.

Het gevolg van dit dilemma is dan meestal dat men uitermate goed de opties wil onderzoeken, om zoveel mogelijk grip te krijgen op de juiste keuze. Met het moeten kiezen van een wasmachine kan dat al lastig zijn, maar wat te denken van de keuze tussen twee banen, of nog lastiger: tussen twee geliefden? In de laatste twee gevallen zoeken mensen vaak mijn hulp.

[]

Waardoor komt het dat men moeite heeft met kiezen?

Dit ligt meestal in het feit dat voor beide opties genoeg te zeggen valt. De ene baan heeft een goed salaris, maar in de huidige baan zijn de collega’s zo leuk. Of: mijn huidige partner ken ik van haver tot gort en dat is vertrouwd en voelt fijn, maar die andere partner heeft iets wat mijn huidige niet heeft.

[]

Door de vicieuze cirkel heen

Het meest voor de hand liggende om te doen is te kijken waar je op dat moment in je leven de meeste behoefte aan hebt. Maar dit klinkt natuurlijk eenvoudiger dan het is. Want wat we niet willen hebben we meestal helder voor ogen, maar wat we wél willen is een stuk lastiger.

* Het kan helpen om de voor- en nadelen eens naast elkaar op papier te zetten. Vervolgens zet je de volgorde van belangrijkheid op. Dit kan al een eerste indicatie zijn om een keuze te maken.

* Mocht je er zo nog niet uitkomen dan is het aan te raden om eens naar je persoonlijke normen en waarden te kijken. Welke zijn dat eigenlijk? Vind je vrijheid het allerbelangrijkste, of zorgzaamheid, of juist bezit of vermogen… of misschien persoonlijke ontwikkeling?

Als je dit helder voor ogen hebt, zet je deze in de kolommen bij de opties waar je uit wilt kiezen. Ook hier is de volgorde van belangrijkheid, of de ‘zwaarte’ van de waarden, van belang.

* Is het nog niet duidelijk waar je voor moet kiezen? Probeert dan dit eens:

Schrijf op hoe de situatie er uit gaat zien als je voor een optie kiest. Wees zo specifiek mogelijk. Leef je helemaal in die situatie in en voel bij jezelf wat het met je doet. Ben je blij, of angstig, zijn er veel drempels te nemen, of juist niet?

Kom je er dan nog niet uit, dan is het raadzaam het eens met een derde te bespreken die objectief tegenover beide opties staat. Misschien heb je bepaalde vastgeroeste overtuigingen die je zelf niet inziet, blinde vlekken, of heb je vooroordelen die eens nader bekeken moeten worden, of zet je snel beren op de weg en ben je (nog) niet bij machte om ze weg te halen.

[]

Een gesprek met een persoonlijke coach kan je op weg helpen.

Als je net plannen hebt gemaakt om te gaan trouwen denk je er absoluut niet aan dat er wel eens misverstanden kunnen ontstaan tijdens het huwelijk. Je bent waarschijnlijk nog verliefd en ziet de toekomst rooskleurig tegemoet. Samenwonen in een nieuw huis, een beestje, een boompje, een baby.

Niet iedereen staat erbij stil dat de verliefdheid ooit overgaat, en je het dan ook nog goed met elkaar moet kunnen vinden.

In mijn relatietherapie praktijk komen veel mensen die in paniek zijn geraakt omdat de verliefdheid niet meer terugkomt. Ze verlangen weer naar dat onderbuik gevoel en de bijbehorende gierende hormonen. Natuurlijk wordt dit vaak opgevangen door het bij een derde te zoeken, in de vorm van een minnaar of minnares, die de spanning weer een beetje terugbrengt in het leven.

Preventieve relatie check

Waar veel stellen echter aan voorbijgaan voordat ze gaan trouwen is, hoe het met hun persoonlijke normen en waarden staat. Het is verbluffend hoe weinig men van elkaar weet voordat men gaat trouwen. Hoe kijken jullie persoonlijk eigenlijk aan tegen vrijheid, aandacht en erkenning? En hoe zit het bijvoorbeeld met zelfstandigheid, avontuur, of persoonlijke ontwikkeling?

Velen weten niet eens wat voor henzelf belangrijk is, maar ze denken het wel te weten van hun partner. En hier gaat het mis. En als je de eigen persoonlijke waarden al kent, stroken die dan wel met die van je partner?

Het is verstandig om voordat je het jawoord uitspreekt een kleine relatie-check te doen bij een relatiecounselor. Als je nog even heel duidelijk op je netvlies wilt krijgen wat er in de ander omgaat, maar vooral ook waar het in het leven voor jou om draait, dan kun je de Vaal Counselling relatiemeter voor je laten werken.

Uiteraard kun je er ook zelf achter komen wat jullie harten sneller doet tikken. Vaak is het met een counsellor echter net iets makkelijker, omdat deze alle signalen oppikt en blinde vlekken openbaart.

Bijvoorbeeld: Is de communicatie goed, luistert de ander wel echt of vult deze alles zelf in en is er sprake van ongefundeerde aannames? Hoe stellen jullie eigenlijk je eigen grenzen? Gebeurt dat op een constructieve manier, of hebben jullie dat onderwerp voor het gemak nog maar vermeden en laat je het erop aankomen?

Praktijkvoorbeeld Kinderwens:

Een jong stel heeft wel eens gesproken voor het huwelijk, over kinderen. De man is niet zo zeker, de vrouw wel. Zij denkt: “dat komt nog wel goed”. Zonder zijn instemming raakt ze zwanger. Man moet nu wel verantwoordelijk doen, maar wordt steeds ongelukkiger omdat dit niet is wat hij eigenlijk wilde. Na een aantal jaar mist hij de aandacht van zijn vrouw (die het veel te druk met hun kind heeft) en gaat zijn vertier buiten de deur zoeken.

Dit is een veel voorkomend scenario. Hadden beide geweten waar ze voor stonden voor het huwelijk, dan zouden ze er anders in zijn gegaan. De vrouw in kwestie zou weten dat ze evenveel aandacht zou moeten geven aan haar partner als het kind er zou zijn. Ze zou praktische actie kunnen ondernemen door bijvoorbeeld  1x per week een avond gezamenlijk iets doen, uitgaan, uit eten, naar de kroeg, filmpje etc.

Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Je relatie gaat niet stuk als je persoonlijke waarden van elkaar helder voor ogen krijgt tijdens sessies met een counsellor. Sterker nog: het inzicht kan de verhouding sterker maken, omdat men leert om te gaan met de waarden van de ander. Je komt minder snel voor verrassingen te staan. Met een aantal sessies kan er veel duidelijk worden. Gun het jezelf!

Ik hoor het vaak van cliënten in mijn praktijk: Zij wil wel aan de relatie werken, hij niet. “Het helpt toch niet. Allemaal onzin. Dan gaat ze zeker zeggen wat ik allemaal aan mezelf moet veranderen! Als je in therapie gaat met z’n tweeën wordt het recept voor een scheiding klaargemaakt.” En deze lijst van excuses is bijna onuitputtelijk.

Is waar dat als je als stel in therapie gaat dit het einde van de relatie betekent? Ronduit nee! Als dit het geval was dan zou ik mijn praktijk wel kunnen sluiten. Ik zie juist vaker het omgekeerde gebeuren: door een aantal goede gesprekken en inzichten in de eigen behoeften gaat men weer met elkaar praten en komt de vastgelopen motor weer los.

Vastgelopen in de waan van de dag

Wat blijkt vaak? Men is zichzelf kwijtgeraakt door automatismen die ik ‘de waan van de dag’ noem. Veel dagen van het jaar gaat het zo: Opstaan, kinderen eten geven, aankleden, naar school brengen, werken, tussen de middag snel een boodschapje, werken, kinderen uit school halen, helpen met huiswerk, eten koken, afwassen, kinderen in bad en naar bed, nog snel een uurtje sporten en dan om 11 uur ’s avonds uitgeteld op de bank neerploffen. Te moe om ook nog maar 1 woord tegen elkaar te zeggen.

Door een dergelijk regime lang vol te houden, vol te MOETEN houden omdat je nu eenmaal veel verantwoordelijkheid draagt, vergeten mensen vaak waar ze nu eigenlijk ook alweer behoefte aan hadden in de relatie. Of wat ze voor zichzelf graag willen. Er wordt niet meer gepraat, bang om de ander te kwetsen door te zeggen dat je de kinderen eigenlijk wel eens goed zat bent. Of je draagt een enorm schuldgevoel met je mee omdat je eigenlijk een losbandig leven wilt leiden maar op een bepaald moment toch voor kinderen hebt gekozen. Of je bent druk met alle mensen/kinderen in je omgeving behalve met je partner… etc.etc.

Zo verlies je langzaam maar zeker elkaar en kom je op een punt dat je niet meer ziet waarom je ooit met deze persoon bent samen gaan wonen. In plaats van dit probleem op te gaan lossen door weer meer op elkaar te focussen en goed met elkaar te communiceren (bijvoorbeeld met hulp van een relatiecounsellor), gaat men uitvluchten zoeken. Men wil de situatie niet meer zoals die is en er wordt buiten de relatie gekeken: hetzij naar een andere liefde, hetzij naar andere drukke bezigheden. Op deze manier wordt de pijn van een relatie die niet lekker meer loopt verzacht en krijg je weer energie van mensen/zaken buiten de relatie.

Is dit een oplossing? Vaker niet dan wel: als men bijvoorbeeld vanuit de ene relatie direct in een andere stapt, blijkt deze relatie ook niet lang zaligmakend te zijn. Dezelfde fout wordt begaan als het automatisme binnen de nieuwe relatie op gaat treden en er wederom naar een oplossing ‘buitenshuis’ wordt gezocht.

Wanneer zoek je hulp van een relatiecounsellor of -therapeut?

De meeste stellen die in mijn praktijk komen en die elkaar na afloop weer vinden, zijn vaak mensen die inzien dat ze BEGINNEN vast te lopen. De kinderen worden bijvoorbeeld steeds zelfstandiger en hebben de hulp van hun ouders niet meer nodig. De ouders komen in een nieuwe situatie en worden weer meer met elkaar geconfronteerd. Als het hier mis dreigt te lopen door miscommunicatie of vluchtgedrag van 1 van beiden: roep hulp in! Op dit punt kost het minder moeite om de neuzen weer dezelfde kant op te krijgen dan als men jaren doorsukkelt en men systematisch de relatie aan het afbreken is. (maar ook als dit het geval is hoeft het lang niet altijd op een scheiding uit te lopen, afhankelijk van de inzet van beiden om naar zichzelf te kijken en tot verandering in staat zijn)

Ook al ben je maar een paar jaar samen en merk je dat de communicatie niet goed verloopt, of dat 1 van beide slecht luistert, dan kan het van groot belang zijn om hulp in te schakelen. De vinger kan al snel op de zere plek gelegd worden en er is zicht op een oplossing. Zelf lukt je dat vaak niet omdat je in kringetjes denkt, of het wellicht gemakkelijk wegwuift als: “Ach, dat heeft toch iedereen wel eens?” Dat klopt, maar als je er serieus naar kijkt kan een oplossing nabij zijn die je de rest van je leven zult koesteren. Een hoop ellende kan je bespaard blijven.

Excuses om WEL naar een relatiecounsellor of relatietherapeut te gaan

Een goede relatiecounsellor of therapeut veroordeelt geen van beiden binnen de relatie. Die staat juist open voor de mening van beiden, voor de eigen inzichten, behoeften, emoties en gevoelens. Die let op onterechte aannames die gedaan worden, op verwachtingen die gewekt worden, op prioriteiten die gesteld worden, op de manier waarop ruzie gemaakt wordt etc.etc. De counsellor houdt rekening met hoe ieder in elkaar steekt en probeert het inzicht in het eigen handelen van de clienten te vergroten. Want als het inzicht er is, en de intenties achter het handelen duidelijk zijn, dan is de oplossing vaak dichterbij dan men had verwacht.

Ik denk dan vaak aan dit geweldige nummer met dito tekst, want zo zie ik het vaak gebeuren:

Escape (The Pina Colada Song)

(Rupert Holmes)

"If you like Pina Coladas, and getting caught in the rain.
If you’re not into yoga, if you have half-a-brain.
If you like making love at midnight, in the dunes of the cape.
You’re the love that I’ve looked for, come with me, and escape."

Afgelopen week raakte ik geïnspireerd door een prachtige rockbalad van de Amerikaanse band Journey, het nummer Butterfly (She flies alone). Toen ik het nummer weer eens hoorde moest ik denken aan al mijn clienten die zich op een of andere manier ”gevangen” voelen.

Sommigen zitten vast aan gewoonten waar men niet los van komt. Anderen moeten persoonlijke angsten verdragen. Velen zien een tekort aan financiën als hun grote struikelblok en dan zijn er nog de zieken die ervan weerhouden worden vrij te zijn. Dit zijn legitieme excuses.  Maar kijk je echter verder naar de gedachten die achter de gevoelens zitten, dan zijn sommige excuses helemaal niet zo sterk.

Een voorbeeld van een jonge moeder:

"Ik voel me opgesloten omdat ik nooit uit kan gaan met vriendinnen vanwege mijn kindje. Ik raak hier helemaal gestresst van."

Voor de counsellor is het zaak om eerst na te gaan of het echt ‘nooit’ is. Dat blijkt dan al te veranderen in ‘vaak’ tijdens ons gesprek. Vervolgens komt het excuus naar boven: "Ik kan geen oppas vinden." Nog even doorvragen van mijn kant levert op dat er niet echt goed naar een oppas is gezocht. En waarom niet? Om de uiteindelijke reden: ze gaat niet naar vriendinnen omdat ze bang is haar kindje achter te laten en daarom DENKT geen goede moeder te zijn.

Bingo! Er wordt hier iets GEDACHT wat zeer waarschijnlijk niet met de werkelijkheid strookt. Realiteit komt om de hoek kijken. Is ze daadwerkelijk geen goede moeder als ze een keer met haar vriendinnen uitgaat en een oppas regelt?

Dit is het counsellingsproces: ontleden wat er daadwerklijk speelt en de waarheid van gedachten, en dus gevoelens, achterhalen. Op deze manier verkrijgt de client inzicht in eigen handelen. Door dit inzicht is het mogelijk om te werken aan stressverlaging. Men weet nu tenslotte waar het probleem zit.

-Doet u blindelings wat een ander zegt terwijl u eigenlijk niet wilt?

-Doet u niet wat u zelf wilt omdat u steeds beren op de weg ziet?

-Blijft u zitten waar u zit uit angst voor het onbekende?

etcetera…

Wat is er waar van die beren en die angst?

Journey – Butterfly (she Flies Alone)

She never knew the meaning of the word
Or ever held or felt her freedom
All she knew was looking out from
Windows streaked with her own tears
And her own shadows

So she flies alone
Out into the great unknown
No one there to tell her where to go
So she flies like a butterfly

Dat het niet alleen maar plat amusement is wat we voorgeschoteld krijgen op televisie bleek onlangs in een aflevering van Grey’s Anatomy. Er zat een psychologisch juweeltje in verwerkt, en dat in een kleine bijrol!

(Voor degenen die de serie niet kennen: het speelt zich af in een ziekenhuis in Seattle (USA) en gaat om een aantal artsen in opleiding en hun onderlinge verhoudingen.)

In de bijrol,  belandt een man van 70 jaar op de eerste hulp vanwege een ontsteking in zijn rug. Hij vertelt dat het een oude oorlogswond uit Korea is omdat hij werd neergeschoten door zijn eigen leger eenheid. Volgens zijn zeggen weigerden de hospikken de kogel eruit te halen.

De artsen besluiten te opereren, en de man wil perse  de kogel zien, om te bewijzen dat zijn eigen mensen zijn leven vijftig jaar lang onmogelijk hebben gemaakt. Bovendien hebben ze hem na het incident als een baksteen laten vallen en hij stond er helemaal alleen voor. Sindsdien was hij voornamelijk woedend.

Als de chirurg de kogel eruit heeft gehaald blijkt deze niet te herkennen als Amerikaans of Koreaans. Dan stort het leven van de man pas echt in.

Vijftig jaar lang heeft hij woede gekoesterd. Met recht ‘gekoesterd’. Want het was makkelijk om anderen de schuld van zijn lijden te geven.  Liever niet zelf de verantwoordelijkheid nemen voor het beschoten zijn, gefaald te hebben als soldaat. Vervolgens vijftig jaar lang de pijn of schaamte over het falen wegstoppen, door pijnstillers te nemen en de kogel zoveel mogelijk zeggen te negeren. Maar hij negeert het niet. Hij neemt vooral de oorzaak niet weg, want hij wint iets met de status quo: slachtofferschap!

Soms blijven mensen met iets negatiefs vergroeid. Ze weten dat het niet goed voor ze is, maar toch lossen ze het niet op. Ze halen namelijk nog steeds iets uit hun situatie. De oude man won aandacht voor zichzelf door zijn slachtofferschap. Met éen handeling was hij slachtoffer af, en niet bijzonder meer…..

Welke kogel zit er bij u nog steeds?

De vader van een jonge vrouw is ernstig ziek en ligt 150 km verderop in een ziekenhuis. Als haar moeder vraagt wanneer ze naar het ziekenhuis komt is haar eerste antwoord: “Ja, maar het is zo’n eind rijden!” Als de moeder daarop vraagt of ze dat niet over heeft voor haar vader zegt ze: “Ja, maar het is zo onhandig met mijn baby!” Haar moeder geeft aan dat er altijd wel iemand in de buurt is om op te passen. “Ja, maar ik ga over een week op vakantie!” Et cetera.

Het herkenbare thema is hier natuurlijk: “Ja, maar”. In eerste instantie een positief antwoord “Ja” gevolgd door het negatieve “maar”. Het zogenaamde excuus.

De snelheid waarmee excuses elkaar opvolgen is ongekend. Alsof ze al ver van tevoren bedacht zijn. En dat is meestal ook zo. De vrouw in kwestie wist dat haar vader naar het ziekenhuis moest en is allerlei redenen gaan bedenken om maar niet te hoeven gaan.

Ontleed je deze situatie dan kun je je voorstellen dat de jonge vrouw angstig is om haar ernstig zieke vader te zien. In plaats van dit kenbaar te maken aan de familieleden worden er excuses opgeworpen. Met als gevolg: ruzie in de familie, die door open communicatie voorkomen had kunnen worden.

Een ander voorbeeld: een jonge man heeft een slechte conditie en heeft eindelijk besloten te gaan sporten. Na een paar keer heeft hij zijn enkel verstuikt en is hij een paar weken niet meer in staat om te sporten. Week nummer 3 na de verstuiking is hij nog niet zeker of hij het wel kan. Week 4 baalt hij dat hij weer opnieuw moet beginnen en zegt “Als het nieuwe seizoen is begonnen.” Vertel je hem dat dit onzin is en dat hij gewoon meteen weer de draad op moet pakken dan krijg je: “Ja maar dat heeft geen zin, ik heb nu al zo’n achterstand…”  De achterliggende reden in dit geval is dat hij eigenlijk helemaal niet meer wil sporten, dat hij zo geschrokken is van zijn slechte conditie dat hij zijn verstuikte enkel heeft aangegrepen om ermee te stoppen. Het achterliggende gevoel blijkt schaamte voor zijn slechte conditie te zijn. Hij stopt liever dan dat hij voor gek staat voor de anderen.

Het vervelende van excuses is, dat degene die ze verzint er ook echt in gaat geloven dat het onmogelijk is om iets te doen. Hele volksstammen blijven daarom in situaties hangen die niet goed voor ze zijn, om de eenvoudige reden dat ze hun eigen excuses geloven.

Iedereen heeft excuses. En allemaal met een eigen achtergrond: schaamte, angst voor het onbekende, faalangst, maar vooral ook: angst dat het misschien wel eens kan lukken en er een nieuwe situatie ontstaat. En een nieuwe situatie is onbekend. Onbekend betekent misschien wel gevaar. Gevaar kan aangeven het niet te doen. Niet doen leidt tot niet verder komen. Niet verder komen kan depressieve gevoelens oproepen.

Mensen bij wie alles lijkt te lukken zijn mensen die je zeer weinig “Ja, maar” hoort zeggen. Zij zeggen: “Ja, en”!

Wanneer zegt u ‘Ja, maar’? Ofwel: wat is uw excuus?

Deze blokkades doorbreken? www.vaal-counselling.nl

Heb je ooit wel eens het gevoel dat je iemand graag pijn zou willen doen, puur uit wraak?  Dat je je zo vreselijk aan iemand ergert dat je hem of haar wel iets aan zou kunnen doen?

Dit is bij veel mensen het geval. Woede is één van onze basis emoties, die we hebben meegekregen van een tijdje geleden toen we nog als een aap in de boom hingen.

In de dierenwereld is woede alleen functioneel. Het ontaardt nooit in een chronische haat. Voorbeeld: mijn hond wordt aangevallen door een andere hond. Er ontstaat wat heen en weer gegrom en wellicht een gevecht, maar als vrij snel duidelijk is wie de baas is, dan houden ze op en kunnen ze even later gezellig aan hetzelfde grassprietje staan ruiken.

Bij ons werkt dat anders. Ondanks dat er na een woedeaanval één en ander duidelijk is geworden, kan men er zich vaak niet bij neer leggen. De woede blijft, iemand biedt wel zijn excuses aan, maar de ander hoort het niet omdat hij/zij verblind blijft door de eerste woedeaanval en het onrecht dat is aangedaan.

Haat is verstokte woede, schreef Cicero al. En haat kost heel veel energie. Het vreet aan je, je staat er mee op en je gaat ermee naar bed. Erger nog: je gaat het uitstralen. Mensen gaan het aan je zien, je lichaamshouding verkrampt, je krijgt last van kwaaltjes door die verkramping en voor de liefhebber: er vallen gaten in je aura.

Ooit wel eens meegemaakt dat je vreselijk verliefd was en alleen op straat liep en iedereen naar je toeterde, of je aansprak?  Dat was omdat je een goede uitstraling had. Chronische woede doet het tegenovergestelde met je. Iedereen gaat je uit de weg, durft je niet aan te spreken en hebben al helemaal geen zin meer om iets voor je te doen.

Kortom: je raakt verstrikt door je eigen woede en je beperkt je sociale leven. In het ergste geval raak je geïsoleerd omdat men je laat vallen. Wat te doen?

-          Vergeving. Het vergeven van anderen die je wat hebben aangedaan is de beste manier om van je woede af te komen.

-          Realiseer je waarom je kwaad bent geworden. Wat heeft je zo geraakt dat je in woede bent uitgebarsten? Welke emotie zit eronder? Angst? Verdriet? Het gevoel niet serieus genomen te worden? Is er iets van je afgenomen? Waarom is dat zo erg? Is het dan nog wel reëel om boos op die ander te zijn?  Graaf eens dieper naar wat de werkelijke reden is en:

-          Besef dat het bij jezelf ligt om van je woede af te komen. Je bent zelf verantwoordelijk voor je woede, en dus ook de enige die er iets aan kan doen.

-          Realiseer je hoeveel energie het je kost om kwaad te blijven.

-          Realiseer je hoe je deze energie op een positieve manier kunt gebruiken zodat er positieve zaken op je af komen.               (En dat is toch wat je wilt?)